درباره اتیسم

اتیسم اختلالی عصب_ رشدی است که در سه سال اول زندگی بروز می‌کند و مادام العمر است، شاخصه اصلی آن نقص در ارتباط و تعاملات اجتماعی و بروز رفتارهای کلیشه‌ای و خزانه رفتاری، حرکتی و … محدود می‌باشد. اتیسم بر روی درک افراد از دنیا و تعاملاتشان با افراد اثر می‌گذارد.

افراد دارای اتیسم، دنیا را متفاوت‌تر از بقیه می‌بینند، می‌شنوند و حس می‌کنند. اتیسم بیماری نیست و درمان قطعی و دارویی نیز ندارد، اما با توانبخشی فرد دارای اتیسم می‌تواند مهارت کسب کرده و زندگی مستقلی داشته باشد و همچنین نبوغ خاصی را از خود نشان می‌دهد.

اتیسم شرایطی به صورت طیف بوده که از شدید تا خفیف متغیر است. اتیسم بودن به صورت‌های متفاوتی در رفتارهای فرد دارای اتیسم نمایان می‌شود. بعضی از افراد دارای اتیسم، مشکلات همراه دیگری نیز از جمله کم توانی ذهنی، اختلال یکپارچگی حسی، اختلال بیش فعالی و نقص توجه، صرع و مشکلات گوارشی دارند؛ که به معنای این است که این افراد نیازمند سطوح حمایتی مختلفی هستند.

علت اتیسم چیست؟

اتیسم علت واحدی ندارد. زمانی تصور می‌شد که اختلال روان شناختی ناشی از تجارب تروماتیک (ضربه به سر)، منجر به انحراف هیجانی و اجتماعی می‌شود که این صحیح نیست. امروزه، پژوهشگران معتقدند که احتمالاً چندین ژن، ترکیب با عوامل محیطی، در ایجاد اتیسم دخیل باشند. همچنین بعضی مطالعات در افراد اتیسم، نابهنجاری‌هایی در چندین ناحیه مغزی شامل مخچه، آمیگدال (بادامه) و هیپوکامپ را نشان داده‌اند. این یافته‌ها قابل توجه و مهم هستند و نیاز به مطالعه بیشتری دارند.

درمان یا توانبخشی؟

در حال حاضر درمان پزشکی قطعی برای اتیسم وجود ندارد. هرچند ادامه تحقیقات درک واضح‌تری از اختلال را فراهم کرده و منجر به مداخلات و رفتارهای بهتری شده است. مداخله سریع و به هنگام (۵-۳ سالگی) می‌تواند به طور قابل ملاحظه‌ای کیفیت زندگی افراد طیف اتیسم را بهبود ببخشد، هر چند، اکثریت افراد طیف اتیسم، بعضی نشانه‌ها را با درجات مختلف در طول زندگی نشان خواهند داد و ممکن است در طول زندگی حتی نیاز به پرستاری و مراقبت داشته باشند. بیشترین روش‌های مؤثر تاکید بر مداخله سریع، مناسب و فشرده می‌کنند که مداخلات عبارتند از: کاردرمانی، گفتار درمانی، مداخلات زیست پزشکی (دارویی، تغذیه و پزشکی) و مداخلات روان شناسی (بازی درمانی، ABA, PRT، مداخلات شناختی، هنردرمانی و…).

X