راهنمای حمایت از بزرگسالان طیف شدید اتیسم در شرایط بحران

راهنمای حمایت از بزرگسالان طیف شدید اتیسم در شرایط بحران

۱. ایجاد محیط کم‌تحریک

• کاهش محرک‌های محیطی:
بسیاری از بزرگسالان طیف اتیسم نسبت به صداهای بلند یا تغییرات ناگهانی حساس هستند. استفاده از نور ملایم، صدای کم و داشتن فضایی آرام برای استراحت می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد.

کاهش مواجهه با اخبار استرس‌زا:
بهتر است میزان مواجهه فرد با اخبار یا تصاویر تنش‌زا محدود شود. روشن بودن دائمی تلویزیون یا شنیدن اخبار اضطراب‌آور می‌تواند استرس را افزایش دهد.

۲. حفظ روتین روزانه

• ثبات در برنامه‌ها: داشتن برنامه‌ای مشخص برای خواب، غذا، استراحت و فعالیت‌های روزانه به افراد در طیف اتیسم کمک می‌کند احساس پیش‌بینی‌پذیری و آرامش بیشتری داشته باشند.

• استفاده از جدول زمانی: یک برنامه ساده روزانه می‌تواند به فرد کمک کند بداند در طول روز چه فعالیت‌هایی در پیش دارد و از سردرگمی جلوگیری شود.

۳. حمایت حسی و عاطفی

• فعالیت‌های آرام‌بخش:
فعالیت‌هایی مانند لمس اشیای نرم، کارهای دستی، نقاشی یا گوش دادن به موسیقی ملایم می‌تواند به کاهش تنش کمک کند.

• ارتباط آرام و واضح:
در زمان اضطراب، بهتر است با جملات ساده و لحن آرام با فرد صحبت شود. پیام‌های کوتاه و اطمینان‌بخش می‌توانند احساس امنیت بیشتری ایجاد کنند.

 

راهنمای حمایت از نوجوانان طیف شدید اتیسم در شرایط بحران

۱. ایجاد محیط آرام و قابل پیش‌بینی

فضای آرام ایجاد کنید:
نوجوانان در طیف اتیسم اغلب نسبت به صدا، نور و شلوغی حساس هستند. بهتر است محیط خانه تا حد امکان آرام باشد؛ نور ملایم، صداهای کم و فضای خلوت می‌تواند به کاهش اضطراب کمک کند.

تغییرات را تدریجی ایجاد کنید:
هرگونه تغییر در برنامه روزانه باید تا حد امکان آرام و مرحله‌به‌مرحله انجام شود. اگر قرار است تغییری در زمان خواب، غذا یا فعالیت‌ها ایجاد شود، بهتر است از قبل به کودک اطلاع داده شود.

۲. استفاده از ابزارهای حسی

• وسایل تنظیم حسی: وسایلی مانند توپ‌های فشاری، خمیر بازی، پارچه‌های نرم یا اسباب‌بازی‌های حسی می‌توانند به نوجوان کمک کنند اضطراب خود را بهتر مدیریت کند.

• هدفون یا گوشی کاهش‌دهنده صدا:
در شرایطی که صداهای بلند یا ناگهانی وجود دارد، استفاده از هدفون‌های کاهش‌دهنده صدا می‌تواند به کاهش تحریک حسی کمک کند.
۳. ساختار دادن به برنامه روزانه

• برنامه تصویری یا جدول روزانه:
استفاده از یک برنامه ساده تصویری یا نوشتاری که زمان فعالیت‌هایی مانند خواب، غذا، استراحت و بازی را مشخص کند، به نوجوان کمک می‌کند احساس امنیت و کنترل بیشتری داشته باشد.